ونزوئلا به گزارش فرکانس، ونزوئلا از دههها پیش، نماد قدرت نفتی در آمریکای لاتین بود؛ کشوری که نامش با ثروت طبیعی و ذخایر عظیم «کمربند اورینوکو» گره خورده است. اما امروز این کشور با زیرساختهای فرسوده، کاهش شدید سرمایهگذاری، کمبود فناوری و محدودیتهای ناشی از تحریمها روبهروست. هرچند روی گنجی از ۳۰۳ میلیارد بشکه نفت […]

به گزارش فرکانس، ونزوئلا از دههها پیش، نماد قدرت نفتی در آمریکای لاتین بود؛ کشوری که نامش با ثروت طبیعی و ذخایر عظیم «کمربند اورینوکو» گره خورده است. اما امروز این کشور با زیرساختهای فرسوده، کاهش شدید سرمایهگذاری، کمبود فناوری و محدودیتهای ناشی از تحریمها روبهروست.
هرچند روی گنجی از ۳۰۳ میلیارد بشکه نفت نشسته، اما مسیر دسترسی به این ثروت مسدود شده است. سقوط تولید و درآمدهای نفتی نهتنها اقتصاد ملی را فلج کرده، بلکه چهره ونزوئلا را از صادرکنندهی بزرگ انرژی به کشوری درگیر بحران انسانی و تورم افسارگسیخته تغییر داده است.
ونزوئلا از نظر ذخایر اثباتشده نفت خام در رتبه اول جهان قرار دارد (حتی بالاتر از عربستان سعودی)، اما در سالهای اخیر میزان استخراج و تولید آن به شدت سقوط کرده است.
در اینجا جزئیات این تضاد عجیب و دلایل اصلی آن را بررسی میکنیم:
آمار ذخایر در برابر تولید؛
ذخایر: ونزوئلا حدود ۳۰۳ میلیارد بشکه ذخایر نفت دارد که تقریباً ۱۷ تا ۲۰ درصد از کل ذخایر جهان است.
تولید: در حالی که این کشور در دهه ۹۰ میلادی روزانه حدود ۳.۵ میلیون بشکه تولید میکرد، این رقم در سالهای اخیر به حدود ۷۰۰ هزار تا ۱ میلیون بشکه در روز رسیده است (کمتر از ۱ درصد تولید جهانی). برای مقایسه، عربستان با ذخایر کمتر، حدود ۹ تا ۱۰ میلیون بشکه در روز تولید میکند.
علت این وضعیت ترکیبی از عوامل فنی، اقتصادی و سیاسی است: اولین مورد در این مسئله نوع نفت ونزوئلا (نفت فوق سنگین) است، بخش بزرگی از نفت ونزوئلا در منطقه “کمربند اورینوکو” قرار دارد. این نفت فوق سنگین (Extra-heavy) و بسیار غلیظ (مانند قیر) است. استخراج این نفت بسیار دشوارتر و پرهزینهتر از نفت سبک عربستان است.
برای حرکت دادن این نفت در لولهها، باید آن را با نفت سبک یا حلالهای شیمیایی مخلوط کرد که ونزوئلا در تامین آنها مشکل دارد.
از سوی دیگر صنعت نفت ونزوئلا توسط شرکت دولتی PDVSA اداره میشود. در دوران هوگو چاوز، هزاران نفر از مهندسان و متخصصان باتجربه نفت به دلایل سیاسی اخراج شدند و افراد وفادار اما بیتجربه جایگزین آنها شدند.
دولت ونزوئلا به جای اختصاص درآمد نفت به تعمیر و نگهداری دکلها و پالایشگاهها، این بودجه را صرف برنامههای رفاهی و هزینههای جاری کرد. نتیجه این شد که تجهیزات به مرور فرسوده و از رده خارج شدند. و در انتها تحریمهای سنگین ایالات متحده (بهویژه از سال ۲۰۱۹) ضربه نهایی را وارد کرد.
ممنوعیت فروش باعث شد تا ونزوئلا اجازه فروش نفت به بسیاری از بازارهای بزرگ را از دست بدهد. همچنین شرکتهای بزرگ نفتی (مانند شورون و اکسانموبیل) فعالیت خود را محدود یا متوقف کردند و تکنولوژیهای نوین استخراج دیگر وارد این کشور نشد.
ونزوئلا مانند ثروتمندی است که روی گنج خوابیده اما کلید صندوق را گم کرده و ابزار لازم برای حفر زمین را هم ندارد. بازگشت به دوران اوج تولید برای این کشور، به دهها میلیارد دلار سرمایهگذاری جدید و سالها زمان نیاز دارد.
نگارشی از نیکامهر دیلمی