به گزارش فرکانس، در نگاه نخست، گزارش مالی حسابرسی نشده پالایش نفت تبریز در سال ۱۴۰۴، با ارقام پرزرقوبرق رشد سود خالص، تصویری از شکوفایی این غول پتروشیمی را ترسیم میکند. اما در پس این عدد چشمگیر، واقعیتهای تلخی نهفته است که نشان میدهد این رشد، نه برآمده از بهبود ساختار عملیاتی، بلکه محصول جهشهای غیرعادی در اقلام جانبی و در عین حال، با هزینهای سنگین یعنی «افزایش ریسک مالی» و «سقوط کارایی داراییها» همراه بوده است.
سود عملیاتی؛ فریب جهش «سایر درآمدها»!
اگرچه درآمد شرکت با رشد ۴۵ درصدی به ۲۳۴ هزار و ۱۱۷ میلیارد تومان رسیده است، بهای تمام شده درآمدها نیز با رشد ۳۷ درصدی به ۲۰۴ هزار و ۷۸۶ میلیارد تومان رسیده و سود ناخالص ۲۹ هزار و ۳۳۱ میلیارد تومان ثبت شده، اما نکته کلیدی در بخش هزینهها و درآمدهای جانبی نهفته است.
رشد ۱۷۴ درصدی سود عملیاتی (رسیدن به ۳۱ هزار و ۲۰۹ میلیارد تومان)، برخلاف تصور عمومی، مدیون بهبود در هسته اصلی فعالیت شرکت نیست؛ بلکه نتیجه مستقیم رشد خیرهکننده و مشکوک ۶۸۶ درصدی در «سایر درآمدها» است که به ۴ هزار و ۱۳ میلیارد تومان رسیده است. این نوعی «سود کاذب» است که تکیه بر آن، پایداری شرکت را در آینده تهدید میکند.