به گزارش فرکانس، در دوره منتهی به ۳۰ آذر، شرکت نفت ایرانول با هزار و ۱۹۰ نفر نیروی انسانی فعالیت کرده که ۷۲ درصد آنها در بخش تولید و ۲۸ درصد در بخشهای غیرتولیدی مشغول بودهاند. در نگاه نخست، این ترکیب ممکن است متعادل به نظر برسد، اما وقتی ارقام هزینهای در کنار این نسبت قرار میگیرد، پرسشهایی جدی درباره کارایی ساختار سازمانی و اولویتهای مالی شرکت شکل میگیرد.
هزینههای اداری و عمومی ایرانول نسبت به دوره مشابه سال قبل ۲۸ درصد رشد کرده و به رقم هزار و ۲۱۰ میلیارد تومان رسیده است. رشد قابل توجه این سرفصل، آن هم در کنار سطح بالای پرداختیها، این شائبه را ایجاد میکند که بخشهای ستادی و اداری نهتنها کوچکتر نشدهاند، بلکه سهم بیشتری از منابع شرکت را به خود اختصاص دادهاند.
دستمزدهای بالا؛ چرا غیرتولیدی جلوتر از تولید ایستاده است؟
بررسی حقوق و دستمزد نیز تصویر متفاوتی از یک بنگاه تولیدمحور ارائه نمیدهد. ایرانول در این دوره ۹۹۳ میلیارد تومان به کارکنان بخش تولید و ۴۰۸ میلیارد تومان به کارکنان اداری، عمومی و فروش پرداخت کرده است. محاسبات نشان میدهد هر کارمند بخش تولید به طور متوسط ماهانه ۱۲۸ میلیون تومان دریافتی داشته، در حالی که این رقم برای کارکنان غیرتولیدی به ۱۳۷ میلیون تومان رسیده است. این اختلاف از آن جهت قابل تأمل است که معمولاً در صنایع عملیاتی، بخش تولید به دلیل ماهیت سخت و تخصصی کار، دریافتی بالاتری دارد. در اینجا اما بخشهای غیرتولیدی نهتنها سهم قابل توجهی از نیروی انسانی را در اختیار دارند، بلکه از نظر سرانه دریافتی نیز جلوتر ایستادهاند؛ موضوعی که میتواند نشانهای از تورم مدیریتی یا گسترش بدنه ستادی باشد.