به گزارش فرکانس، در دنیای پیچیدهی بازارهای مالی، گاهی اعداد بزرگ، چشمگیرترین ابزار برای پنهان کردنی واقعیتهای تلخ هستند. گزارش عملکرد سال ۱۴۰۴ بانک پاسارگاد دقیقاً نمونهای از همین پارادوکس است؛ جایی که در نگاه اول، رشد درآمدها چشمگیر به نظر میرسد، اما در نگاه دوم، متوجه میشویم که این بانک در یک ساختار بسیار متمرکز و پرریسک، در حالی حرکت است که میتواند هر لحظه با بحران مواجه شود.
رشدی اسمی؛ بازی در زمینی تورم
بانک پاسارگاد در سال ۱۴۰۴ توانسته ۲۱ هزار و ۸۸۱ میلیارد تومان درآمد کسب کند که نسبت به سال گذشته رشد ۴۴ درصدی را نشان میدهد. اما این عدد، در برابر هیولای تورم سال ۱۴۰۴، رنگ میبازد. اگر نرخ تورم را به عنوان معیار سنجش قدرت خرید واقعی در نظر بگیریم، این رشد ۴۴ درصدی تنها یک «رشد اسمی» است که ارزش واقعی درآمدهای بانک را در مسیر نزولی قرار داده است. به عبارت دیگر، بانک پاسارگاد علیرغم فعالیتهای بیشتر، در واقع از نظر ارزش واقعی داراییها و درآمدها، دچار فرسایش شده است.
تمرکزی خطرناک؛ ۹۴ درصد وابستگی به تسهیلات
نگاهی عمیقتر به پرتفوی درآمدی بانک، لرزه بر اندام تحلیلگران میاندازد. بانک پاسارگاد عملاً تمام تخممرغهای خود را در یک سبد گذاشته است؛ حدود ۹۴ درصد از کل درآمدهای بانک تنها از محل «تسهیلات اعطایی» تأمین میشود. اگرچه این بخش با نرخ ۴۶ درصد رشد داشته، اما این تمرکز شدید، بانک را به شدت در برابر ریسکهای اعتباری و احتمال افزایش مطالبات غیرجاری (NPL) آسیبپذیر میکند. وقتی بیش از ۹۰ درصد تنفس مالی یک بانک، تنها وابسته به یک منبع باشد، هر تکان کوچک در بازار اعتبار میتواند کل ساختار بانک را به لرزه درآورد.