ونزوئلا به گزارش فرکانس، تحولات اخیر در ونزوئلا، بهویژه پس از عملیات نظامی ایالات متحده در ابتدای ژانویه ۲۰۲۶ و بازداشت نیکلاس مادورو، صنعت انرژی این کشور را در وضعیتی عجیبی قرار داده است: فلج شدن کامل در کوتاهمدت و وعده جهش بزرگ در میانمدت. در حال حاضر، علیرغم ذخایر ۳۰۳ میلیارد بشکهای (بزرگترین در […]
به گزارش فرکانس، تحولات اخیر در ونزوئلا، بهویژه پس از عملیات نظامی ایالات متحده در ابتدای ژانویه ۲۰۲۶ و بازداشت نیکلاس مادورو، صنعت انرژی این کشور را در وضعیتی عجیبی قرار داده است: فلج شدن کامل در کوتاهمدت و وعده جهش بزرگ در میانمدت.
در حال حاضر، علیرغم ذخایر ۳۰۳ میلیارد بشکهای (بزرگترین در جهان)، صنعت نفت ونزوئلا عملاً قفل شده است؛ گزارشهای میدانی از بنادر کلیدی مانند «بندر خوزه» حاکی از توقف کامل بارگیری نفتکشها است. کشتیهایی که پیش از این بارگیری شده بودند نیز اجازه حرکت دریافت نکردهاند.
از سوی دیگر به دلیل پر شدن مخازن ذخیرهسازی و محاصره دریایی توسط نیروی دریایی آمریکا، شرکت دولتی PDVSA مجبور به متوقف کردن عملیات در بسیاری از چاههای کمربند نفتی «اورینوکو» شده است.
این فرآیند باعث شده تا تولید که پیش از این حدود ۸۰۰ هزار بشکه در روز بود، در روزهای اخیر به زیر ۵۰۰ هزار بشکه سقوط کند.
در همین راستا دونالد ترامپ اعلام کرده است که شرکتهای بزرگ نفتی آمریکا (مانند اکسونموبیل و کونوکوفیلیپس) برای بازسازی زیرساختهای فرسوده ونزوئلا بازخواهند گشت. محورهای این طرح عبارتند از:
سرمایهگذاری میلیارد دلاری: پیشبینی میشود برای بازگشت به تولید ۲.۵ میلیون بشکه در روز، به بیش از ۸۰ تا ۹۰ میلیارد دلار سرمایهگذاری طی ۶ تا ۷ سال نیاز باشد.
تسویه بدهیهای قدیمی: شرکتهایی که داراییهایشان در دوران چاوز مصادره شده بود (مانند کونوکوفیلیپس با ۱۲ میلیارد دلار طلب)، مشروط به سرمایهگذاری جدید برای احیای چاهها، میتوانند مطالبات خود را از محل فروش نفت جدید وصول کنند.
مدیریت مستقیم: برخلاف دوران گذشته، احتمالاً مدیریت عملیاتی میادین به طور کامل در اختیار شرکتهای خارجی قرار خواهد گرفت تا بهرهوری تضمین شود.
اما در این میان احیای صنعت انرژی ونزوئلا با موانع ساختاری جدی روبروست:
زیرساختهای ویران: بخش بزرگی از پالایشگاهها و خطوط لوله به دلیل سالها عدم نگهداری، دچار فرسودگی شدید هستند و بخش عمده نفت ونزوئلا از نوع سنگین و فوقسنگین است که استخراج و پالایش آن به فناوری پیچیده و حلالهای خاص (که قبلاً از آمریکا وارد میشد) نیاز دارد.
تا زمانی که یک دولت انتقالی پایدار مستقر نشود، ریسک سرمایهگذاری برای هیئتمدیره شرکتهای بزرگ همچنان بالا خواهد بود و بازارها با پیشبینی ورود حجم عظیمی از نفت ونزوئلا در سالهای آینده، واکنش کاهشی نشان دادهاند. تحلیلگران گلدمن ساکس پیشبینی میکنند که افزایش تولید ونزوئلا میتواند تا سال ۲۰۳۰ قیمت جهانی نفت را حدود ۴ دلار کاهش دهد.
در این میان واکنش اوپک پلاس نیز مهم است این سازمان فعلاً تغییری در سیاستهای کاهش تولید خود نداده است، اما بازگشت احتمالی ونزوئلا (که فعلاً از سهمیهبندی معاف است) میتواند توازن قدرت در اوپک را در آینده نزدیک تغییر دهد.
در انتها باید گفت ونزوئلا در حال حاضر از یک «تامینکننده حاشیهای» در حال تبدیل شدن به یک «پروژه بازسازی استراتژیک» است. اگرچه اکنون تولید به حداقل رسیده، اما هدف نهایی آمریکا تبدیل این کشور به جایگزینی برای نفت خاورمیانه و روسیه در سبد انرژی غرب است.
نوشتاری از نیکامهر دیلمی