در پانزدهسالگی راه پرداخت، برای من افتخاری شکل گرفته که بیشتر از آنکه یک عنوان سازمانی باشد، یک مسئولیت عمیق انسانی است. امروز که نام «دبیر راه پرداخت» کنار اسم من قرار میگیرد، برای من معنایش چیزی شبیه به بهعهده گرفتن سرپرستی یک نوجوان پانزدهساله است؛ نوجوانی که پر از تجربههای غنی و هم پر از مسیرهای کشف نکرده است.
راه پرداخت برای من فقط یک رسانه یا یک محل کار نبوده است. اینجا جایی بوده که بخش مهمی از بهترین روزها و سالهای من در آن گذشته؛ جایی که هم در جریان کارهای روزمره و تصمیمها شکل گرفته، هم در لحظههای سختترِ پشت صحنه که نتیجهها دیده میشوند اما مسیر رسیدن به آنها نه. جایی که بارها همه چیز از صفر تا انتشار دوباره چیده شده، اصلاح شده، دوباره فکر شده و دوباره ساخته شده تا چیزی که بیرون میرود، قابل اتکا باشد. برای من راه پرداخت همیشه همین معنا را داشته: یک فرآیند زنده که باید هر روز برای بهتر شدنش فکر کرد، وقت گذاشت و حساس بود.
شش سال گذشته برای من در همین رفتوآمد گذشته؛ میان نوشتن، ویرایش کردن، فکر کردن به جزئیات، و همراهی با مسیری که هر روز شکل تازهای میگرفته. مسیری که در آن مهمترین دغدغه همیشه این بوده که آنچه منتشر میشود، درست باشد، مسئولانه باشد و از همه مهمتر قابل اعتماد باشد.
حالا در نقطهای ایستادهام که این مسئولیت شکل تازهای به خود گرفته است. به عهده گرفتن نقش دبیر راه پرداخت برای من فقط یک عنوان نیست؛ یک تعهد است. تعهدی شبیه به مراقبت. مراقبت از چیزی که ساخته شده، رشد کرده و حالا در نقطهای است که باید با دقت بیشتری به مسیرش نگاه کرد.
راه پرداخت امروز پانزدهساله است؛ سنی که هم بلوغ دارد و هم نیاز به همراهی دقیقتر. در چنین نقطهای، این مسئولیت برای من یعنی تلاش برای اینکه این مسیر، هم به ریشههایش وفادار بماند و هم بتواند با جسارت بیشتری جلو برود. یعنی ادامه دادن یک روایت، اما نه تکرار آن.
و اگر بخواهم ساده بگویم: امیدوارم بتوانم از پس این مسئولیت بربیایم؛ مسئولیتی که برای من بیشتر از یک عنوان، شبیه به مراقبت از یک مسیر زنده است.